“Een boerderij is buiten in de stad”

Het is op de hoek van het Koerspad en de Kluiverboom misschien nog nooit zo druk geweest als op vrijdag 20 maart. Auto’s staan her en der wild geparkeerd en bossen fietsen overal terwijl bezoekers van wat ooit de Wegafarm heette maar vandaag officieel wordt geopend als Boegbeeld, zich met enige moeite wurmen langs de bakfietsen waar al het een en ander wordt uitgedeeld. Om vervolgens door te lopen naar het plein, dat evenals het restaurant, bomvol staat met mensen. 

Stamvader met beperking
Het is vandaag een bijzondere dag. Iedereen is blij dat de geitenfarm, zij het in afgeslankte vorm, kan voortbestaan. Daar passen vreugdevolle toespraken van betrokken personen bij. Locatiehoofd van De Zijlen Sita Mik heet iedereen welkom en geeft dan het woord aan de regiomanager van De Zijlen Theo Aalbers, die hoog te paard zit! Een prachtig paard trouwens met een diepglanzende vacht en een witte bles op het voorhoofd. Dat is Esther uit het Groninger stamboek, die al heel wat merries in zijn leven gedekt heeft en inmiddels 16 jaar oud is. Esther is een dier met een lichamelijke beperking: hij heeft artritis dus hij kan niet meer scheuren op de marathon, wat hij het liefste deed. Nu mag hij het boegbeeld van Boegbeeld zijn. 

         
 
Inzet door veel mensen
Het Boegbeeld is er niet vanzelf gekomen. Een actiecomité voor behoud van deze voorziening kwam eraan te pas. De wethouder had een willig oor voor. Er is veel verbouwd, mede dankzij de eigenaar Jan de Jonge. Er kwam een restaurant, een hek en een nieuwe speelweide. Vandaag start ook een sponsoractie voor een nieuw speeltoestel: het houten bouwwerk moet binnenkort vervangen worden.

Wethouder Visscher moest geld vinden ook al was de pot met geld voor voorzieningen leeg.
Al die mensen zeiden: er komen per jaar wel 80.000 bezoekers en er werken mensen met een beperking. “Dus we waren onder de indruk, ook van de 20.000 handtekeningen, en dachten: dit moet blijven. Had de eigenaar niet meegewerkt dan hadden we hier niet gestaan. En wij hebben alles bij elkaar geschraapt om nog wat te vinden.”  
   
Samen leven met beperking tussen de bloemen
Als een aantal mensen en instellingen de koppen bij elkaar steken dan gebeurt er ook iets, trekt gedeputeerde De Bruijne als conclusie: “We zijn blij dat die elkaar hebben weten te vinden. De Zijlen zoekt de samenleving op, want hun mensen horen in die samenleving.” De provincie meldt zich als eerste aan voor de sponsoractie en biedt een cheque aan. Mevrouw Boltje van SKSG is blij met deze eerste samenwerking met De Zijlen. “Een boerderij is buiten, dus we zijn hier buiten in de stad en dat wens je alle kinderen toe. Een boegbeeld heb je op een schip, dus ik heb een grote doos met bloemenzaad om een zee van bloemen hier in te zaaien.”

Eerst de onthulling, dan de opening
En dan is het zo langzamerhand tijd voor de officiële onthulling van de naam. Kees de Wolf, die een boerenzakdoek als stropdas heeft omgedaan, lokt het volk met ratel en toeter naar de uitgang. Het merendeel laat zich meevoeren en stelt zich buiten het hek op. Het hekje gaat dicht. Een man in rolstoel krijgt de sleutel en een peuter op schoot, en rolt naar voren om het hek open te doen. Maar eerst moeten we nog de plaquettes onthullen die op het hek zitten. En dan gaat de sleutel erin, het hek wordt geopend en twee meisjes met ratel en toeter gaan ons terug naar binnen. Tijd voor een afsluitende versnapering!

Regiokrant Groningen - 6 april 2009